حکمت از فکر راستبين باشد
شاعر : اوحدي مراغه اي
| در مراعات سر دين باشد | | حکمت از فکر راستبين باشد | | به دل اثبات ذات حق کردن | | نظر اندر صفات حق کردن | | دان که از حکمتي نکو نايد | | سخني کان به دل فرو نايد | | گر چه دانند علم يونان را | | تا نخواني حکيم دو نان را | | بين و آنگه شنومقالش را | | حسن فعل حکيم و حالش را | | فعل او بين که سربسر هوشست | | گر زبان حکيم خاموشست | | گفت: «مني خذوا مناسککم» | | نه ازين رو رسول با مردم | | کز کتاب و ز سنت افتد دور | | روي آن حکمتي ندارد نور | | نطق او در زبان و کردارست | | هر کرا اين متاع در بارست | | صحبتش رحمت خواص و عوام | | ديدنش حکمتست و فعل امام | | کانچه گويد به قدر گويد و راست | | وقت گفتن حکيم را پيداست | | در پي آرزو قدم نزند | | به هوا و مجاز دم نزند | | خرد او کند هوا را پست | | بدهد بر خرد هوا را دست | | راه سالوس و زرق بربندد | | حفظ ناموس را کمر بندد | | آنچه گويد نبشتني باشد | | آنچه داند نه هشتني باشد | | صفت صادقان رفيق او را | | سيرت رفتگان طريق او را | | اجل اندر برابرش باشد | | با امل انس کمترش باشد | | ننهد بييقين قلم بر حرف | | نشود وقت او به بازي صرف | | دل ز بهر درم ندارد ريش | | غم عمر گذشته گيرد پيش | | رحم بر منعم و فقير کند | | شفقت بر جوان و پير کند | | چون بيازرد، زود باز آرد | | زو دل هيچ کس نيازارد | | ننگش آيد ز خام دانستن | | کوشد اندر تمام دانستن | | بيتواضع نظر به کس نکند | | پر به خواب و خورش هوس نکند | | حکما را صفت چنين باشد | | صورت اهل حکمت اين باشد | | هرخسي را حکيم چون گفتي؟ | | گرنه آني که در گمان افتي | | دل خود را به نور واصل کن | | حکمت آموز و نور حاصل کن | | حکما را سپاسدار شوي | | گر به حکمت رسي سوار شوي | |
{{Fullname}} {{Creationdate}}
{{Body}}